Ofjewanderlust

Toen ik drie jaar geleden ook éindelijk op reis ging (veel van mijn vrienden en vriendinnen waren mij al voorgegaan), was dat een unieke ervaring. In de eerste plaats omdat ik solo ging, in de tweede plaats omdat ik nog nooit buiten Europa was geweest en in de derde plaats omdat ik niet van rijst hield. En ik ging naar Azië. Van deze reis heb ik heel veel geleerd, ik heb een paar kutmomenten gehad, maar vooral super leuke en mooie momenten. Toch had ik toen ik thuiskwam niet het idee dat ik snel weer op reis zou willen. Ik vond het in Nederland ook wel weer fijn, met alle mensen van wie ik houd om me heen en de veiligheid die me dat bood.

Kriebels
Echter, toen ik vorig jaar zó ongelukkig werd in mijn baan, begonnen de reiskriebels weer op te spelen. Ik onderdrukte deze eerst, omdat ik ze bestempelde als vluchtgedachtes. Ik zag het ongelukkig zijn in mijn baan als iets waar ik doorheen moest, iedereen was immers weleens ongelukkig in zijn of haar baan. Toch werd me na een paar weken duidelijk dat dit niet over zou gaan. Ik was niet gelukkig in deze baan, eigenlijk was ik al 2.5 jaar niet gelukkig met mijn baan, maar de baan die ik hiervoor had zag ik altijd als opstapje naar iets beters. Toen ik op papier dan ook voor mij de beste baan had gevonden en zij mij daar de kans gaven, vond ik het eerst lastig te accepteren dat dit het ‘m ook niet was. De acceptatie kwam echter al vrij snel, toen ik had bedacht wat ik dan wél wilde doen. Ik kreeg een gevoel van rust over me heen.

Going solo
De keuze om weer naar de andere kant van de wereld te gaan, had er vooral mee te maken dat ik voelde dat ik het nodig had om weer op eigen benen te staan. Om uit te vogelen wat ik écht wil, zonder de veilige haven van thuis. Ook wilde ik mij meer focussen op lichaam en geest, hetgeen ik in Nederland nogal eens vergeet door weer eens een feestje te veel. Tevens had ik Vitamine D nodig, ik trek de winters in Nederland heel erg slecht en om een onzekere periode in het grauwe Nederland tegemoet te gaan, zag ik dan ook echt niet zitten. Soms voel ik me in Nederland niet helemaal mezelf en dat is vooral het geval als het winter is. Ik wilde dan ook weer het meisje zijn dat elke dag buiten leeft, elke dag op blote voeten of slippers loopt, elke dag de zon op haar huid voelt branden én veel tijd alleen doorbrengt. In die periodes doe ik de meeste inspiratie op. So she went….

Gewoon zíjn
Toch vind ik het nu ook wel fijn om weer thuis te zijn. Ik wil in Nederland wonen, omdat ik mijn familie en vrienden veel te veel zou missen als ik zou emigreren. Ook waardeer je alles meer als je voor korte tijd naar het buitenland gaat. Dat zie ik nu ook aan mezelf. Ondanks dat ik tijdens mijn Yoga Teacher Training een wat mindere week had, genoot ik nog steeds met volle teugen. In Nederland zou ik veel sneller afleiding hebben gevonden en als gevolg daarvan, had ik mijn gevoelens onderdrukt. Op reis kan ik gewoon zíjn.

Ik denk dat ik deze levensstijl heel erg nodig heb om een leuk persoon te zijn, voor mezelf en voor anderen. In totaal 4 van de 12 maanden in het buitenland, lijkt me de ultieme balans voor mij. Een jaar waarin ik op zoek ga naar avontuur en vervolgens weer kan aarden in Nederland, dat klinkt voor mij als de ultieme droom. Deze droom ben ik nu aan het leven en ik ben van plan hier nog heel lang mee door te gaan.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *