Hi. Ik ben Lucy

Gisteren schreef ik een artikel over waarom ‘moeten’ in de liefde gevaarlijk is. Hierin vertelde ik geen genoegen te nemen met minder en liever alleen te blijven als het ‘genoegen nemen met minder’ het laatste redmiddel is om niet alleen te blijven. Maar wacht, stiekem wil ik wel die relatie. Nu las ik vandaag een artikel op Bedrock.nl en daar wil ik het graag met jullie over hebben. 

Ik ben van generatie Y en ik behoor hiertoe omdat ik ben geboren in 1988. Generatie Y staat voor mensen die geboren zijn tussen eind jaren ’70 en midden ’90. Tim Urban, founder van de blog ‘Wait but Why’ schreef een raak artikel over waarom mensen van Generatie Y ongelukkig zijn. Hij gebruikte hiervoor Lucy als voorbeeld. Lucy ziet zichzelf in de hoofdrol van een zeer bijzonder verhaal. Alles is mogelijk voor Lucy, maar toch is Lucy ongelukkig. De formule (H=R-E) achter gelukkig of ongelukkig zijn, omschrijft Urban als volgt:

Happiness = Reality – Expectations
oftewel: Geluk = realiteit – verwachtingen
Met andere woorden: wanneer iemand z’n leven beter uitpakt dan van tevoren was verwacht, is men gelukkig. Wanneer iemand z’n leven slechter uitpakt dan van tevoren was verwacht, is iemand ongelukkig.

Wow. In mijn vorige blog schreef ik al dat ik vroeger dacht dat ik op deze leeftijd al lang een gezin zou hebben. Picture Perfect, laten we maar zeggen. Ongeacht dat ik nu enorm geniet van de vrijheid die ik heb, laat dat niet weg dat het knagende stemmetje in mijn achterhoofd zegt dat ik daarin heb gefaald. Ofwel: mijn verwachtingen van vroeger, zorgen er nu voor dat mijn leven slechter uitpakt dan van tevoren was gedacht en dat maakt mij ongelukkig. N.B.: ongelukkig zijn is een groot woord, maar you get my point.

Om de context van bovenstaande duidelijker te maken, schets ik als volgende het beeld van Lucy’s ouders. Lucy’s ouders zijn de zgn. Baby Boomers, geboren in en rond de jaren ’50. Zij zijn weer opgevoed door Lucy’s opa en oma, wie behoren tot de Greatest Generation. Dit is de generatie die opgroeide tijdens de Tweede WO, wat ervoor zorgde dat zij geobsedeerd waren door (economische) zekerheid. Zij voedden daarom hun kinderen (Lucy’s ouders) op met het idee dat een stabiele carrière zaligmakend was. Hen werd geleerd dat een mooie carrière mogelijk was, maar dat daar wel tientallen jaren van hard werken aan voorafgaand zou gaan.  Niets was minder waar, in de jaren ’70 tot ’90 was er een enorme economische groei. Alles was mogelijk en dit maakte dat de realiteit van Lucy’s ouders beter was dan hun verwachtingen en dit maakte hen dus gelukkig.

Dit geluksgevoel van Lucy’s ouders, had een weerslag op de opvoeding van Lucy. Zij leerden Lucy dat alles mogelijk was. Dit leidt tot het eerste feit over mijn mede Lucy’s: Lucy’s zijn super ambitieus. Lucy neemt geen genoegen meer met een stabiele carrière, wat zeg ik, Lucy wil het allemaal! Lucy wil voldoening uit haar werk halen en zich emotioneel ook blijven ontwikkelen. Natuurlijk wil Lucy ook economische zekerheid, maar niet zonder dat een baan haar de voldoening geeft waar zij recht op meent te hebben. Dit vindt zijn oorzaak in Lucy’s opvoeding. Haar ouders vertelden haar dat ze bijzonder was en dit leidt ons tot het tweede feit over Lucy: Lucy lijdt aan waanvoorstellingen.

Lucy vindt zichzelf helemaal het einde. Dit uit zich ook in het zoeken naar een baan. Waar Lucy’s ouders nog hard hebben gewerkt voor een glansrijke carrière, verwacht Lucy daar recht op te hebben zonder daarvoor te werken. Deze arrogantie zorgt er natuurlijk voor dat Lucy gedesillusioneerd raakt (want: je moet daadwerkelijk werken voor een glansrijke carrière en hebt hier niet zo maar recht op) en dit maakt haar ongelukkig.

Social Media werkt mee aan het (nog) ongelukkiger worden van Lucy. Om haar heen lijkt het alsof iedereen het voor elkaar heeft. Teleurstelling overal. Lucy voelt zich gefrustreerd dat het haar niet is gelukt die glansrijke carrière te krijgen en dat daarbij behorende huisje boompje beestje. Met andere woorden: Lucy’s verwachtingen voldoen niet aan de realiteit en dit maakt Lucy ongelukkig.

Nu ging bovenstaande voornamelijk over carrière, ik denk dat hier een goede vergelijking is te maken met de liefde. Misschien is het tijd om mijn eigen ‘waanvoorstellingen’ eens nader te onderzoeken en te hoge verwachtingen van een en ander los te laten. Verwacht ik teveel als ik zeg dat ik vind dat ik een grote liefde verdien, omdat ik daar recht op heb? Volgt hieruit dat ik dan toch genoegen moet nemen met minder? Ik weiger dit eigenlijk te geloven, is dit omdat mijn ouders mij hebben verteld dat ik bijzonder ben en het beste verdien? Misschien is het gewoon het makkelijkste om onze ouders de schuld te geven: zij hebben ons zo gemaakt. Pa en ma, betalen jullie de psycholoog?

Mede Generatie Y-ers, wie herkent zich in bovenstaande? Laat het weten in de comments!

Liefs, Lucy 😉

 

 

 

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *